Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Φανούρης, #μεπεθαίνειαυτόςογάτος




Γεια σας κορίτσια μου,
θεώρησα σωστό να παραμείνει το Tickle me pink σιωπηλό τις προηγούμενες μέρες και η επιστροφή σήμερα θα γίνει με ένα θέμα λίγο πιο ανάλαφρο και όχι τόσο beauty related. 

Σήμερα έχει γενέθλια το πέμπτο μέλος της οικογένειας μου. Ο Φανούρης, το τριχωτό μου αγόρι, κλείνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του και εγώ θα κερνάω σήμερα σαρδέλες σε όλο τον κόσμο. Από μικρή συμπαθούσα τις γάτες αλλά στο σπίτι είχα πάντα πουλιά συντροφιάς. Αυτή τη στιγμή στο μέσα δωμάτιο κελαηδούν 8 lovebirds (το αρχικό ζευγάρι και τα μωρά που ήρθαν στην πορεία). Δεν πίστευα ποτέ πως θα υιοθετούσαμε μια γάτα και για να είμαι ειλικρινής η κουβέντα ξεκίνησε με πολύ ανορθόδοξο τρόπο. Κοροϊδεύαμε με το στεφάνι μου τα χαζά ονόματα που δίνουν οι άνθρωποι στα κατοικίδια τους και τότε γύρισε και μου είπε : "Αν είχα γάτο θα τον φώναζα Φανούρη". Μου φάνηκε πάρα πολύ αστείο το όνομα και κάπως έτσι αρχίσαμε να συζητάμε πως θα ήταν ο Φανούρης και πως θα παίζαμε μαζί του. Η κουβέντα συνέχισε και την επόμενη μέρα και δίχως να το καταλάβουμε μιλούσαμε και κάναμε σχέδια για έναν γάτο που δεν είχαμε. Χμ, ναι μας λες και ιδιόρρυθμους. Ψάχνοντας στο internet για Έλληνες εκτροφείς, βρήκαμε το Salonicat και το μάτι μας έπεσε σε μια φωτογραφία. Ναι, αυτός ήταν ο Φανούρης! Ένας πανέμορφος βρετανικός κοντότριχος, με ένα silver shaded τρίχωμα που τον έκανε να μοιάζει με λούτρινο κουκλάκι.  Ήρθε σπίτι μας στις 3 του Νοέμβρη και μας φανέρωσε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό και πολύ όμορφο. Ελάτε να σας ξεναγήσω στον κόσμο της γάτας...



1) Οι γάτες αγαπούν τον ύπνο. Πολύ.

Ο Φανούρης τις περισσότερες ώρες χουζουρεύει. Νόμιζα πως οι γάτες κοιμούνται κουλουριασμένες, όμως αυτός κοιμάται συνήθως σε στάσεις απόλυτου στραμπουλήγματος. Αυτές είναι και οι ώρες που απολαμβάνει περισσότερο το χάιδεμα, ειδικά στην κοιλιά του. Τον βαθύ του ύπνο τον παίρνει περίπου στις 19:00 - 22:00.
Γελάω πολύ γιατί όταν νυστάζει τα μάτια του είναι μισόκλειστα και περπατάει σαν ξενυχτισμένος φοιτητής, μέχρι και τα μουστάκια του γέρνουν προς τα κάτω. Ναι, μετά ξυπνάει ορεξάτος για παιχνίδι...


2) Οι γάτες είναι νυχτερινοί τύποι.

Όπως έγραψα και παραπάνω, ο Φανούρης ξυπνάει γύρω στις 22:00 ξεκούραστος και ορεξάτος. Συνήθως τρώει και μετά παίζει κυνηγητό με τον άντρα μου στο σπίτι. Τα αγόρια του σπιτιού τρέχουν πάνω κάτω στα δωμάτια και παίζουν parkour πηδώντας πάνω από τραπέζια, κρεβάτια, βάζα. Και τα δύο.
Το χειμώνα, που ήταν και πιο μικρούλης, όλο το βράδυ μας "προστάτευε" από τα φώτα των αυτοκινήτων που αντανακλούσαν στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι μας. Ευτυχώς τώρα κυνηγάει τις μύγες και τα κουνούπια. Όταν βαριέται αρχίζει τις βόλτες μέσα στο σπίτι, συνήθως στα σημεία που δεν τον αφήνω όταν είμαι ξύπνια... 


3) Οι γάτες αγαπούν το κρυφτό.

Μέχρι να μάθω τις αγαπημένες του κρυψώνες πάθαινα απανωτά εγκεφαλικά τύπου "Θεέ μου χάσαμε τον Φανούρη!" . Την τρίτη μέρα στο σπίτι είχε χωθεί κάτω από το ριχτάρι σε μια γωνία και δεν φαινόταν. Τρεις ώρες τον έψαχνα μέχρι που πείνασε και βγήκε να φάει. Μετά κατάλαβα πως αν χτυπήσω το πιατάκι του εμφανίζεται νιαουρίζοντας σε χρόνο dt. Χώνεται παντού ο άτιμος.
Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν κρύφτηκε πάνω από το μοτέρ του ψυγείου και σφήνωσε (ναι ξήλωσα το ψυγείο για να τον βγάλω και μετά άλλαξα θέση το ψυγείο για να μην ξαναμπεί). Η πιο αστεία ήταν όταν μπήκε μέσα στην τσάντα μου και αναρωτιόμουν τι στο καλό είχα μέσα και βάρυνε τόσο (μέχρι το ασανσέρ πήγα). Αυτή που κοψοχολιάστηκα ήταν όταν ξεπετάχτηκε μέσα από τη ντουλάπα με τα ρούχα (μα πότε είχε μπει μέσα;)



3) Οι γάτες είναι περίεργες.

Όλα θα τα ψάξει, όλα θα τα μυρίσει, παντού θα αφήσει τα σημάδια του. Οσμίζεται το παραμικρό, αντιλαμβάνεται τα πάντα, ακόμη και τα συναισθήματά μου. Ο μικρός μου όλη μέρα ψάχνει και επεξεργάζεται.
Γελάω πάρα πολύ κάθε φορά που προσπαθώ να προετοιμάσω αναρτήσεις. Τον ενθουσιάζουν οι συσκευασίες και οι μυρωδιές και έτσι οι περισσότερες μου φωτογραφίες έχουν και λίγο από Φανούρη :) Φυσικά επειδή ο Φανούρης ένας γάτος ξεχωριστός, με γούστο φινετσάτο, αγαπημένο του παιχνίδι είναι τα βερνίκια μου.



4) Οι γάτες αγαπούν τα χάδια.

Η καλύτερη μου! Ο Φανούρης μας "φανερώθηκε" σε μια πολύ δύσκολη ψυχολογικά περίοδο. Όλες τις στιγμές που ένιωθα πιεσμένη, ζορισμένη, έτοιμη να εκραγώ, τις πέρασα μαζί του. Τον χάιδευα και γουργούριζε και όσο χάιδευα τόσο ηρεμούσα. Λένε πως όταν χαϊδεύεις ένα ζώο συντροφιάς η πίεση πέφτει και επανέρχεται στα φυσιολογικά της επίπεδα.
Τα ένιωθε τα ζόρια μου ο μικρός μου και ερχόταν και τριβόταν στην γάμπα μου, με έγλυφε και έφερνε κοντά το κεφαλάκι του για να τον ξύσω πίσω από τα αφτάκια.  Ήταν πολλά τα πρωινά που με ξυπνούσε γλύφοντας μου τη μύτη και ήταν πολλά τα βράδια που κοιμόταν σχεδόν πάνω στο κεφάλι μου, με ακουμπούσε με το πατουσάκι του και γουργούριζε.



Αυτό το μικρό πλασματάκι μπήκε στη ζωή μας και μόνο αγάπη μας χάρισε. Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως πάντα αγαπούσα τα ζώα, όμως από τη στιγμή που ήρθε ο Φανούρης πλέον τα βλέπω με πολύ διαφορετικό μάτι. Άρχισα να ταΐζω κάποια αδεσποτάκια, άρχισα να προσέχω περισσότερο τις ανακοινώσεις των φιλοζωικών σωματείων, άρχισα να ενημερώνομαι περισσότερο, άρχισα να βλέπω πιο πέρα από την πόρτα μου .
Νομίζω πως τα παιδιά μου είναι πολύ τυχερά που μεγαλώνουν με ζώα και προσπαθώ με τα λόγια μου και με τη στάση μου να τους δείξω πως τον κόσμο τον μοιραζόμαστε και πως δεν πρέπει να ζούμε εις βάρος των υπόλοιπων.
Σε ένα πράγμα μόνο δεν έχω καταλήξει. Πριν τον Φανούρη, πιστεύω δεν ήμουν έτοιμη να υιοθετήσω ένα αδεσποτάκι. Αφότου ήρθε ο Φανούρης, άρχισα να σκέφτομαι αν είναι σωστό να παίρνουμε ζώα συντροφιάς από εκτροφείς ή αν θα πρέπει να επιλέγουμε κάποιο από τα -δυστυχώς- πολλά αδεσποτάκια.
Για εμένα ο Φανούρης είναι ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος και ο πιο υπέροχος γάτος που θα μπορούσα να έχω ποτέ, έχουμε δεθεί και δεν μπορώ να
φανταστώ να επιστρέφω σπίτι και να μη με περιμένει μπροστά στην πόρτα νιαουρίζοντας. Έχει pedigree αλλά δεν είναι αυτό που με κάνει να τον αγαπώ.
Νομίζω πως το κριτήριο που διαλέγεις το ζώο συντροφιάς σου δεν είναι από αυτά που γράφεις και εξηγείς αλλά από αυτά που νιώθεις. Όταν είδα τον Φανούρη πρώτη φορά κατάλαβα πως ήταν αυτός . Είχα ψάξει πολύ σχετικά με τις φυλές, με τις ιδιαιτερότητες, με τις ανάγκες, με το χαρακτήρα, τελικά όμως όλα αυτά δεν είχαν σημασία. Σημασία έχει εκείνη η μαγική πρώτη στιγμή που τα βλέμματα συναντιούνται και καταλαβαίνεις πως αυτή η ψυχούλα θα είναι η καλύτερη σου συντροφιά τα επόμενα χρόνια.

Για το τέλος σας άφησα ένα μικρό βιντεάκι. Ο Φανούρης εννοείται πως έχει τα μπωλάκια μου με το φαγητό και το νερό του, ο ίδιος όμως έχει επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο για να ξεδιψάει...



Σας φιλώ!!!xxx

Υ.Γ. Εννοείται πως ένας τέτοιος γάτος δε θα μπορούσε να μην έχει το δικό του hashtag. Όσες λοιπόν έχετε instagram μπορείτε να τον βρείτε στο #μεπεθαινειαυτοςογατος.

10 σχόλια :

  1. πολύ όμορφος και γλυκούλης !!Να τον χαίρεστε ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Φανούρης είναι κούκλος! Όσο για τις συνήθειές του και τις στάσεις του θα έγραφα ακριβώς τα ίδια αν έγραφα για το δικό μου παιδί-γατί! Η Ούζο ήταν αδεσποτάκι κι ερχόταν στην αυλή μας με ματωμένα μουσούδια από τους γατοκαυγάδες και μαύρα πατουσάκια από τους κάδους. Δεν καθόταν για κανένα λόγο να την ακουμπήσουμε μέχρι που μια μέρα στα ξαφνικά αποφάσισε αυτή να μας υιοθετήσει. Ήρθε μόνη της από το πουθενά, πήδηξε στα πόδια μου και κουλουριάστηκε. Αυτό ήταν! Τώρα έχει τη δική της θέση στον καναπέ, το κρεβάτι, το γραφείο, το τραπέζι και γενικά το σπίτι της ανήκει και μας φιλοξενεί. Άντε να πείσεις όσους τη βλέπουν ότι ήταν κάποτε αδέσποτη! χιχιχι! Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ μια μέρα να γυρίσω σπίτι και να μην είναι πίσω από την πόρτα να κάνει τούμπες. Μαγικά πλάσματα αυτές οι γάτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφος ο γατουλης, εγώ έχω γάτα 6 χρόνια και πέρσυ το καλοκαίρι πήρα αλλά δύο γατάκια από τον δρόμο και τώρα είναι μεγάλοι γάτοι, ο Παντελής και ο Ντίνος, μπράβο για το ποστ σου! Φιλιά, Κωνσταντίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπράβο για την κίνηση σου να υιοθετήσεις αδεσποτάκια και μάλιστα δύο.

      Διαγραφή
  4. Υπέροχος ο γατούλης σας!!
    Βλέπω και τις φωτογραφίες που ανεβάζεις στο instagram, και τον καμαρώνω ^_^
    Έχω κι εγώ μία γατούλα, που ήρθε μία μέρα αδέσποτη και από τότε την έχουμε στην αυλή μας.
    xx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΜΑ ΤΙ ΓΑΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Απ'τα πιο όμορφα που'χω δει ποτέ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αχ,συγκινήθηκα!Τι ωραία που τα γράφεις! Έχω κι εγώ γάτα,τη Λουλού,που ειναι περίπου στην ηλικία του Φανουρη και είναι το παιδί μου!Την πήραμε απ'την αυλή της γιαγιάς μου όταν ήταν μωράκι και με έχει βοηθήσει κι εμένα πάρα πολύ σε ψυχολογικά δύσκολες περιόδους!Συνηθίζω να λέω ότι αυτό το γατί το έσωσα και με έσωσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Υπέροχος, κι εμένα με συγκίνησες πραγματικά με αυτό το ποστ, παρόλο που δεν έχω ούτε γάτα ούτε άλλο κατοικίδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή