Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Γεώργιος Σουρής "Ο ραγιάς"








Γεια σας κορίτσια μου.


Σήμερα ξημέρωσε μια παράξενη μέρα. Είναι τόσο αντιφατικά αυτά που σκέφτομαι και νιώθω που αδυνατώ να τα καταγράψω. Ανάκατες σκόρπιες σκέψεις και φόβοι, οργή και ντροπή μαζί, όλα ανακατεμένα...
Όταν ήμουν μικρή , η μαμά μου διάβαζε ποίηση. Αγαπημένος μου ποιητής ήταν ο Σουρής. Σατιρικός ποιητής, τότε γελούσα πολύ ( ξεκαρδιζόμουν με τον "Παπαγάλο" ), τώρα που πια καταλαβαίνω και το πιο βαθύ νόημα των λόγων του τον εκτιμώ ακόμη περισσότερο.
Ο Σουρής λοιπόν έχει γράψει ένα ποίημα, που σήμερα είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Το διαβάζεις και δε χρειάζεται να αλλάξεις ούτε λέξη.


Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Σήμερα είχα άλλη ανάρτηση στο πρόγραμμα, συγχωρέστε με , ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το ποίημα και μαζί του και την ανησυχία μου. Η ζωή φυσικά συνεχίζεται, θα το παλέψουμε και ελπίζω να τα καταφέρουμε. 
Σας φιλώ     xxx 

11 σχόλια :

  1. Ελένη μου,μαγεύτηκα με το τόσο υπέροχο ποίημα που όλα όσα αναφέρει είναι μεγάλες αλήθειες!!Δυστυχώς,ζούμε σε μια χώρα με μεγάλη ιστορία, αλλά χωρίς να υπάρχουν αξιόπιστοι άνθρωποι.......προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη,αν και δεν τα καταφέρνω πολλές φορές!! Η ζωή φυσικά συνεχίζεται, και πρέπει να φανούμε δυνατοί απέναντι στα παιδιά μας....να έχεις μια-όσο το δυνατόν-όμορφη εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νατασάκι, σήμερα έχω τις μαυρίλες μου...Υπόσχομαι αύριο να επανέλθω

      Διαγραφή
    2. Καλά και εγώ όταν έχω τις μαύρες μου το ρίχνω στο shopping!!!χαχαχαχα.....τώρα θα μου πείς με τι χρήματα??? και ένα βερνίκι να πάρω του ενός ευρώ ανεβαίνω ψυχολογικά!!!

      Διαγραφή
    3. Με αυτήν ακριβώς τη διάθεση σκάλιζα την σελίδα της http://www.fullahsugah.gr/ !!! 17 ευρώ το φουστάνι έχουν, ντροπή να μην τους τιμήσουμε ε;

      Διαγραφή
  2. Πραγματικα ειναι τοσο διαχρονικο αυτο το ποιημα! Ειναι οντως περιεργες οι καταστασεις που ζουμε, ομως εγω αρνουμαι να σκυψω το κεφαλι. Οπως ειπε και η Νατασα, για τα παιδια μου! Για καποια δεν φταιμε, για καποια αλλα ναι... Μεγαλη κουβεντα, ομως θελω να πιστευω οτι θα ξεπερασουμε κι αυτον το ζυγο και θα ορθοποδησουμε ξανα. Το κακο ειναι οτι δεν ξερω αν θα βαλουμε μυαλο... Δυστυχως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αμα εχεις μαμα την Αννουλα θα μεγαλωσεις με Σουρη! Ετσι ειναι αυτα!!!
    Very επικαιρο κοριτσακι μου οντως. Τελικα σου πανε οι μαυρες σου! χιχι
    mima :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με Σουρή στις χαρές και Καβάφη στα ζόρια...Αννούλα είναι αυτή, τι να πεις!
      Φιλάκια κούκλα μου!

      Διαγραφή
  4. Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει μόνο αυτή η Ελλάδα... τρομακτικά επίκαιρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα Η Ελλάδα σήμερα!!! Δυστυχώς πέσαμε αλλά που θα πάει θα ξανασηκωθούμε!!! Μέχρι τότε χαμόγελο και ελπίδα!!!! ΧΧΧΧ

    ΑπάντησηΔιαγραφή